Foto's en audio-opname: Hans Kuiper, (gebruik met vermelding auteur, "Creative commons"!)
Interview met Jos Houweling en Martin Grootenboer over de foto-tentoonstelling in Arti et Amicitiae, die opent op 10 januari 2025.
De tentoonstelling toont foto´s van 1975 tot 2025 en geeft zo een beeld van de stad.
Interview door Hans Kuiper.
HET GEZICHT VAN DE STAD
Dat Amsterdam schilderachtig en fotogeniek is behoeft geen betoog. Zoals alle steden waar over liedjes worden gezongen heeft de stad een visuele eigenheid die haar soms meer personage dan stad maakt. De stad die fameus op palen is gebouwd, wordt in meer overdrachtelijke zin evenzeer gedragen door de beelden die er van haar door de tijd heen werden gemaakt. Wie heden ten dage op een zoekmachine de naam van de stad invoert krijgt het officiële portret van de stad te zien. Een bijna geheel ontvolkt decor, ideaal als achtergrond voor selfies en vakantie herinneringen. Dit is niet zoals de meeste bewoners de stad dagelijks zien.
AMSTERDAM GEBOUWD OP FOTO’S toont, als langs een tijdlijn, foto’s van de stad die de periode tussen 1975 en 2025 beslaat, en een beeld geven van de recente geschiedenis van de stad zoals die niet eerder in zulk een samenhang getoond werd. Met aandacht voor het schuwe, het onopvallende en het intieme dat, in een verzameling gevangen, patronen en een levenshouding laten zien die, meer dan die officiële paspoortfoto, het ware gezicht en wezen van de stad onthullen: de stad als speeltuin van haar bewoners, de bewoners als speelgoed van de stad.
Wat deze foto’s naast de afbeeldingen zelf tonen is dat de makers ervan deze stad en haar bewoners als eigen en zelfs rechtmatig eigendom beschouwen. Een manier van kijken die in haar onbevangenheid plaats biedt aan zo goed als alles en iedereen. Een liefdevolle- en bovenal democratische blik.
TERUGKIJKEN NAAR DE TOEKOMST
De tentoonstelling komt op een moment dat Amsterdam opnieuw een metamorfose aan het ondergaan is, met grote bouwkundige projecten enerzijds en een ingrijpende verandering waar het de samenstelling van de bevolking betreft. De eens zo rommelige maar ook toegankelijke stad is voor veel van haar bewoners onbetaalbaar geworden. De enorme toestroom van toeristen heeft grote delen van de stad ontzield en tot een cliché gemaakt.
Deze tentoonstelling laat zien dat dit geen onwrikbare werkelijkheid is. Dat het anders was, en dus ook anders kan. Door terug te blikken op de laatste vijftig jaar, kijken we ook vooruit. In welke richting beweegt de stad zich, en is dat de goede richting? Kunnen we anders leren kijken naar deze stad gebouwd op beelden en er dus anders over leren denken?
Tekst: Jos Houweling
Ben Schouten is kunstenaar en wiskundige. Hij is eveneens deeltijd hoogleraar Speelse Interactie aan de TU Eindhoven.
Hans Kuiper interviewde hem voor het tijdschrift Articula. Het is nu te beluisteren via Radio Neverno.
Taal: Nederlands
Language: Dutch.
Website Role of Play, behorende bij het laatste boek van Ben Schouten.
Amsterdam, 2026.
(Foto gemaakt door Ben Schouten: Installatie van Ben Schouten in ontwikkeling, het werk zal worden getoond op de Nieuwe Leden-tentoonstelling Update 2026 in Arti et Amicitiae, die loopt van 11 april-10 mei, 2026)
.jpg)
Dit is een repost van de Podcast Inspector Casino's Detective Show voor Amsterdam FM, over de kunstmarkt en de toekomst van de gesubsidieerde kunst in Nederland.
Een podcast voor Amsterdam FM met delen van een programma dat Hans Kuiper maakte voor de VPRO (De Avonden).
Het programma vergelijkt de situatie in de Verenigde Staten (New York in het bijzonder) met die in Nederland.
Reportage met interviews met Kees van Twist, Willem van Weelden en Christian Viveiros-Fauné (curator van de Volta Artfair).
Archief (dit programma werd LIVE uitgezonden in 2012 op Amsterdam FM en er zijn delen te horen uit het programma voor de VPRO uit 2008).
Taal: Nederlands en Engels.
Techniek: Nikos Farfakis.
%20(%23%20Delete%20conflict%202025-10-06%20i6gh9gC%20%23).jpg)
Kunstruimte 411 presenteert "Residu".
Kunstenaars: Barbara van Ittersum, San Proper en Tanja den Broeder
English below
.png)
.jpeg)
Photo:Tim Deussen
Photo: Tim DeussenIn order to rethink the viability of "trash-art", Walter Benjamin's arguments on 'garbage/trash'(Abfall) and 'rag-picker'(Lumpensammler) are most stimulating. In the past I have called Benjamin's method a "technique of garbage collection"[1]. I dubbed it this considering Benjamin's idiosyncratic materialism that interprets beings as garbage/trash, his historical philosophy which views creation less as output than as rearrangement, and the movements in the methodology of semiotics and deconstruction that developed following Benjamin. In a letter to his friend Gershom Scholem (August 9, 1935), in which Benjamin explains the concept of his later "Passagenarbeiten" treatises, he comments that "this work uses surrealism philosophically and sublimates (aufheben) it, at the same time attempts to capture an image of history in those things that present existence (Dasein) most subtly fixed, in other words in the "garbage/trash" of present existence.[2]
Radical Surrealist montage technique was well-known to Benjamin, but his aim was to develop it into something more profound--a means of historical awareness. In his "Theses on the Philosophy of History," a condensed version of his view of history using montage techniques (or what William Burroughs would describe as "cutup") are the following words: "The true picture of the past flits by. The past can be seized only as an image which flashes up at the instant when it can be recognized and is never seen again."[3] That "image never seen again" is not an image from some great event, but an image that appears in the "waste" of no consequence, and those able to bear witness to it are not "heroes" or some class with special privileges, but the "oppressed."
In a review written by Benjamin in 1930 that passed virtually unnoticed, there is a brilliant passage which describes vividly what constituted his "technique of garbage collection." This is a review of "The Employee" (Die Angestellten), one of the early works of Siegfried Kracauer:
A rag-picker who picks up garbage early in the gray morning. Muttering darkly to himself, getting a bit drunk, he spears the remains of speeches and fragments of words with his stick, and throws them into his cart. Occasionally he picks up scraps of these hackneyed phrases like "human beings," "innerness," and "deepen," and flutters them contemptuously in the morning breeze. He is the morning garbage collector, but this morning is the morning of the day of the revolution.[4]
Kracauer, later in exile in New York and battling with extreme hardship and illness, analyzed the details of German film chiefly of the 1920s and 30s--the enormous "garbage of history"--and wrote "From Caligari to Hitler"(1947), which exposed incisively the collective unconsciousness that paved the way for Hitler's rise to prominence and was then flattened by the force of it.
To Benjamin, "garbage/trash" was the trivial part, the detail of enormous things, in other words, the minute. His mode of thinking was called "micrology". His attention to them was a stratagem in response to the movements of an era in which the will for power was still directed toward spatially enormous objects. The latter half of the twentieth century, however, is an era of "posts": "postindustrial," "postmodern," "postcolonial," "postnuclear," "postmassmediatique" . . . each in turn revolves on the axis of time and is sent on its way. Here, trivial things and minute things cease to be alternatives to the will for power, because not only does power itself no longer seek large things, it accepts the trivial and the minute. Therefore, "small is beautiful."
Theodor W. Adorno, while in one aspect having already adopted Benjamin's idea of "only through the details can we hope for a passage to the whole"[5] as his own mode of thought, also indicated to Benjamin his doubts about this method. To Benjamin, "garbage collection" not only gave form to a method of thought, it actually played an "important role" in the debate on the "passages" (arcades) of 19th century Paris. In a 1938 letter to Benjamin from exile in New York, Adorno made the following comment:
The problem is the rag-picker. To my mind the definition of the rag-picker as a marginal character personifying the very lowest level of poverty does not fulfil at all the promise of the term rag-picker when it appears in one of your texts. (abridged) I assume this shortcoming is related to the fact that the capitalist function of the rag-picker, i.e. the function that makes even beggars subordinate to their exchange value, is not made clear. Could I be reading too much into it all[6]?
Adorno, who was eventually to outlive Benjamin, was finally to write: "All post-Auschwitz culture, including its urgent critique, is garbage(Muell),"[7] and this demonstrates the pessimistic perceptions of Adorno in his belief that all "trivia," "details" and "minute things" are ashes and dust, and all that exists is endless ruin. The world would become not a "slum" littered with "garbage/trash" but would resemble a city after a nuclear attack, a ruin in which even the "details" cannot be discerned.
Benjamin's garbage collection technique directly supposes film montage. The reason his technique did not simply remain an application of the film technique known as montage is because he had a firm grasp of several techniques within the basic movements in thought and technology, i.e. the historical threads flowing into film montage--premodern storytelling, the 'rencontre fortuite' of surrealism, and even "quotations" of Berthold Brecht--and understood their meaning at the most basic of levels. However the digital technology that constructs virtually what does not really exist was not within the technological scope of Benjamin. Though things may be broken up, transformed into garbage and lose their wholeness, they do actually exist as extensions of the body. The electronic world of digital technology however, belongs to a level estranged from any extension of the body. This is, so to speak, the virtual "paradise" built on the "waste" and "ruins" of Adorno, and is "Utopia," literally no-place. Adorno's "pessimism" thus reverses itself into a positivism of electronic space.
Cyberspace is a no-place that nothing physical can exist. This is an ultimate form of garbage/trash where no body can survive. Art is an art that something physical flashes up at the instant over the space. Art can continue to exist only in the phase of time. Due to the cyberspace that exterminates physical element, live human body could reactivate itself in the temporal relation with it. Trash-art in the cyberspace will go to live action such as the live streaming.
Notes:
[1] Tetsuo Kogawa, Shutai no Tenkan (Changing the Subject). Tokyo: Miraisha, 1978, pp. 235-8.
[2] Gershom Scholem and Theodor W. Adorno, eds., Walter Benjamin, Briefe 2. Frankfurt am Mine:Suhrkamp Verlag, 1978, p.685.
[3] Hannah Arendt, ed., Walter Benjamin, Illuminations. Translated by Harry Zohm. New York: Schocken Books, 1968, p. 235.
[4] Hella Tiedemann-Bartels, ed., Walter Benjamin Gesammelte Schriften III. Frankfurt am Mine:Suhrkamp Verlag, 1971, p.225.
[5] Theodor W. Adorno, Ueber Walter Benjamin. Frankfurt am Mine: Suhrkamp Verlag, 1990, p.87.
[6] Ibid., pp.159-160.
[7] Theodor W. Adorno, Negative Dialectics. Translated by E.B. Ashton. New York: The Seabury Press, 1979, p.367.
(I appreciate Pamela Virgilio Miki for her help totranslate the original Japanese text into English.)
Isaev Alexsei(ed.): The look from the East, Media ArtLab, Moscow, 2000
Kunstruimte 411 presenteert in Gebouw het Seinwezen in Haarlem een nieuwe expositie ´Surprise!´ gebaseerd op een ´Open Call´.
Hierop hebben veel kunstenaars gereageerd, zowel professionele kunstenaars die al eerder bij Kunstruimte 411 geëxposeerd hebben, als nieuwe contacten, het wordt dus voor eenieder een verrassing welke werken er uiteindelijk getoond gaan worden. Media zijn: schilderijen, prints, fotografie, mixed media, tekeningen.
Kunstenaars die meedoen zijn tot nu toe:
Jukka Korkeila, Arjan van Amsterdam, Secil Arda, Lotte Pet, Margo van der Pool, Roger Walschots, Frans Vendel, Lia de Jonghe, Jean-Philippe Rousset, Jak Beemsterboer, Isik Tuzuner, Joop Schrotenboer, Linda Weiss, Lilian Berg, Sari Piek, Sonja Doevendans and Jean-Philippe Paumier.
De opening was zondag 7 juni van 15.00-18.00 uur.
De expositie loopt tot 28 augustus, 2026.
´Surprise´
Kunstruimte 411 presenteert verrassende kunst in gebouw Het Seinwezen
Kinderhuissingel 1
2013 AS Haarlem (NL)
ENGLISH
Surprise!
...is the name of the coming group show based on an Open Call for professional artists with 2D work, all media, but must be hangable on hooks on the walls in the space. So with construction at the back side of your work.
We got applications nationally and internationally with the following participants as a result:
Jukka Korkeila, Arjan van Amsterdam, Secil Arda, Lotte Pet, Margo van der Pool, Roger Walschots, Frans Vendel, Lia de Jonghe, Jean-Philippe Rousset, Jak Beemsterboer, Isik Tuzuner, Joop Schrotenboer, Linda Weiss, Lilian Berg, Sari Piek, Sonja Doevendans and Jean-Philippe Paumier.
Location: Kinderhuissingel 1, 2013 AS Haarlem (NL)
The OPENING was June 7th, 2026, 3-6pm.
The exhibition runs until August 28th, 2026.
Wim T. Schippers bleek, tijdens de generale repetitie voor mijn Neoschlager-uitvoering, ook lid te zijn van kunstvereniging Arti et Amicitiae, waar hij met een serieus kunstwerk kwam opdagen bij de jaarlijkse Salon, een betegeld 3D-muurwerk van maar liefst 50.000 euro, inclusief vastgeklonken kop en schotel naar voorkeur gevuld met koffie, scheutje melk, 6 klontjes suiker en mét verguld lepeltje, een installatie van verbluffende schoonheid.
Het was wederom een opvallende bijdrage aan dit jaarlijkse hoogtepunt in het kunstleven van Amsterdam. Het ga je goed Wim T., die koffie was heel bijzonder van smaak, ik zal het nooit vergeten.
Tekening: Hans Kuiper
Kunstruimte 411 presenteert in Gebouw het Seinwezen in Haarlem een nieuwe expositie ´Surprise!´ gebaseerd op een ´Open Call´.
Hierop hebben veel kunstenaars gereageerd, zowel professionele kunstenaars die al eerder bij Kunstruimte 411 geëxposeerd hebben, als nieuwe contacten, het wordt dus voor eenieder een verrassing welke werken er uiteindelijk getoond gaan worden. Media zullen zijn: schilderijen, prints, fotografie, mixed media, tekeningen.
Kunstenaars die meedoen zijn tot nu toe:
Jukka Korkeila, Arjan van Amsterdam, Isik Tuzuner, Secil Arda, Lotte Pet, Margo van der Pool, Roger Walschots, Frans Vendel, Lia de Jonghe, Jak Beemsterboer, Joop Schrotenboer, Linda Weiss, Sari Piek e.a.
De opening is zondag 7 juni van 15.00-18.00 uur.
De expositie loopt tot 28 augustus, 2026.
´Surprise´
Kunstruimte 411 presenteert verrassende kunst in gebouw Het Seinwezen
Kinderhuissingel 1
2013 AS Haarlem (NL)
ENGLISH
Surprise!
...is the name of the coming group show based on an Open Call for professional artists with 2D work, all media, but must be hangable on hooks on the walls in the space. So with construction at the back side of your work.
Location: Kinderhuissingel 1, 2013 AS Haarlem (NL)
The OPENING is June 7th, 2026, 3-6pm.
Vrijdag 22 mei, 2026, 20.00-23.30 uur, Rokin 112, Amsterdam.
Persbericht:
In 2025 werd spontaan een nieuwe traditie in Arti in het leven geroepen! Op 11 april vond ‘De dateleedshow’ plaats. Willy van der Griendt, schrijver van het boek ‘Daten voor gevorderden’ werd geïnterviewd waarbij vele aspecten van het hectische datelandschap de revue passeerden. Na de pauze konden de aanwezigen zich oefenen in ‘kwaliteits-ontmoetingen’. Een langdurige speeddate ontstond en werd steeds onstuimiger, zodanig dat de Arti-voorzitter Jeroen Werner verzuchtte: ‘Dit is zo verrassend, dit zouden we veel vaker moeten doen!’
Op 22 mei willen we aan deze wens gehoor geven. In Dateleedshow 2.0 gaat Hans Kuiper van Radio Neverno met Willy van der Griendt in gesprek, waarbij we deze keer het interview naar een serieuzer niveau optillen. Het fenomeen daten verdient dat. ‘Leven tot je erbij neervalt, maar liever niet alleen. Of liever alleen, maar niet eenzaam. Hoe doe je dat?’
Nu we in het Westen steeds ouder worden (vrouwen gemiddeld 83,3 en mannen 80,7 jaar) willen we de vraag opwerpen of dit langere leven ons gelukkiger maakt of juist intense zorgen baart. Hoe sluiten oudere mensen vriendschappen en doen ze dat nog wel? Is er nog een plan of is oud worden iets wat je moet ondergaan? Zijn kunstenaars daarin anders en bevoorrecht omdat ze kunnen werken tot hun laatste adem en vaak in het harnas sterven? Of is ouder worden voor iedereen in deze individualistische maatschappij stomweg doodeng.Naast een diepgaand interview is er sprake van beeldmateriaal, een quiz en Q. en A. Na de pauze kan men weer aanvliegen op de lange tafels waar men ongegeneerd kan daten en versieren.
Hans Kuiper is kunstenaarslid van Arti et Amicitiae, maakt performatieve installaties en is initiator van Kunstruimte 411. Hij schrijft o.a. voor Articula en is oud-bestuurslid van Arti et Amicitiae. www.hanskuiper.com voor meer informatie over zijn projecten.
Willy van der Griendt (1950) is actrice, zanger en auteur. Ze speelde in een groot aantal toneelstukken, televisieseries en films en schrijft voor dagblad Trouw. In 2024 verscheen haar boek Daten voor gevorderden, een persoonlijk relaas van de oudere mens op zoek naar de laatste liefde. www.willyvandergriendt.nl
Beeld: MacSiers-Imaging
-- --
Vrijdag 22 mei, 2026, 20.00-23.30 uur, Rokin 112, Amsterdam.
Meer informatie via Arti et Amicitiae.
De Arti Shuffle is een publiek toegankelijk programma in kunstenaarsvereniging Arti et Amicitiae waarin beeldende kunst, performances, muziek, literatuur en film samenkomen.
In samenwerking met Arti-leden en externe makers ontstaat telkens een verrassend en veelzijdig programma dat nieuwe verbindingen legt, een breed publiek aantrekt en de sociëteit nieuwe energie geeft.